..higher than high.

"there's no twilight galaxy..."

Απο το τέλος λίγο πριν.
Απο την αρχή λίγο πριν.
Έρχονται πίσω σκέψεις μηνών.
Ξυπνούν επιθυμίες που περίμεναν.
Καιρό τώρα.
Αναμένω.
Το λάθος με την απόσταση είναι η ωραιοποίηση.
Το χείρον με το μηδέν είναι οτι αγγίζει το υπερβατικό..την ονειρία..
Με λιγότερο αναστατωμένο μυαλό δε γίνεται;..ξεκίνημα..
Κενό.
Μια αστάθεια σε προσπάθεια επαναπροσδιορισμού.
Έξω πέφτει μια ωραία βροχή και στα αυτιά μου ηχεί ένας στίχος "its in our nature..."
Όλα δέχονται μια πτώση.
Μα κυρίως ενοχλούμαι από τη δική μου την πτώση..
Που αποστασιοποιούμαι από το εγώ μου το "άγιον"...
Που δεν το φτάνω.
Που παίρνω αποστάσεις στο όνομα της πραγματικότητας..
Που αρνούμαι την τελειότητα..
Αυτή την καταραμένη λέξη που δεν υπάρχει.
Με ενοχλεί αυτή η σκέψη.
Μου κόβει την ανάσα.
Τους λόγους ιδίως.
Να ζω.
Όπως θέλω..


ps:..lower than deep.

ακριβώς αυτό.

Ἐπεκτείνομαι καὶ βιώνω
παράνομα
σὲ περιοχὲς ποὺ σὰν ὑπαρκτὲς
δὲν παραδέχονται οἱ ἄλλοι.
Ἐκεῖ σταματῶ καὶ ἐκθέτω
τὸν καταδιωγμένο κόσμο μου,
ἐκεῖ τὸν ἀναπαράγω
μὲ πικρὰ κι ἀπειθάρχητα μέσα,
ἐκεῖ τὸν ἀναθέτω
σ᾿ ἕναν ἥλιο
χωρὶς σχῆμα, χωρὶς φῶς,
ἀμετακίνητο,
προσωπικό μου.
Ἐκεῖ συμβαίνω.

Κάποτε, ὅμως,
παύει αὐτό.
Καὶ συστέλλομαι,
κι ἐπανέρχομαι βίαια
(πρὸς καθησυχασμόν)
στὴ νόμιμη καὶ παραδεκτὴ
περιοχὴ
στὴν ἐγκόσμια πίκρα.

Καὶ διαψεύδομαι.

υγ: "παρανομίες"-κική δημουλά

χαλασμένο πικάπ..

μακριά πολύ μακρία,

(τόσο κοντά),

ένα σπίτι να μείνει για πάντα,

ο έρωτάς μου,

και καλοκαίρια γαλανά,

μια πόλη-νησί,

σε ένα θησαυρό χαμένο,

μια αόρατη ομορφιά..

υγ: στίχοι δεμένοι...μπερδεμένοι...καθείς και όλοι μαζί στο τραγούδι τους δοσμένοι...

the world that you're forshaking is surely more than just a lie...

----> well...it's fresh and blood and camouflage....

----------------->just another act of sabotage....

ps: everyday...is a different version of...got to try....

ps2: thanks to david (gray)!

"that day"..is today.

"why live life from dream to dream...?

and dread that day...when dreamin ends..?"

ps: "είναι η περίληψη των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη όταν λυπάμαι"...Στ. Βλαχογιάννη

defeat-hope (0-0 ?)

μυρωδιά που γίνεται αίσθηση που γίνεται προσδοκία που γίνεται χαρά, που γίνεται τώρα και θέλει να μείνει..αύριο.
και γεννά τον πανικό, ερινύες, σπέρνει φόβους και τριγμούς και γκρεμίζει οτι χτίζεται.
ξεκούρδιστα κουτιά του χαλασμού,
μια σύγκρουση μετωπική σου ετοιμάζουν τα άλογα από τα καρουζέλ..

"all this quiet on New Years (Εve) Day.."

Ω Θεέ μου ας μας πάει καλά..

Dear Santa ή όποιος ακούει..

Θέλω έναν εαυτό, όχι δεύτερες σκέψεις.
Ένα Στόχο και πολλά σχέδια εναλλακτικά-εκτάκτου ανάγκης.
Θέλω καθαρό μυαλό και συναισθήματα που αντέχουν να μένουν ζωντανά και "κόκκινα".
Θέλω το παραμύθι, το πήρα απόφαση δεν τα πάω καλά με την πραγματικότητα. Προτιμώ τη δική μου αλήθεια. Όποιος όχι είναι μισός.
Και μόνος δε θέλω. Θέλω ανθρώπους που να τολμάνε τόσα. Δυνατά μυαλά και πράξεις. Όχι λόγια. Όχι γρήγορες συγγνώμες. Όχι παράλογο. Όχι μόνο παρόρμηση.
Θέλω "μιαν άνοιξη με πράγματα που δεν υπάρχουν"....

Λιγότερα ποτέ δεν ήταν αρκετά.

Θέλω να αντέχω. Να σηκώνομαι θέλω, να μην βολεύομαι στην πτώση.
Θέλω μια μπαταρία "η-λιθίου" εφεδρική για όποτε η σοβαρή μου βγαίνει off..
Θέλω να μπορέσω να φτάσω εκεί που δε θα θέλω να φύγω ποτέ για κανένα αντάλλαγμα. Εκεί που δε θα ψάχνω για πόρτες διαφυγής και εξόδους, τοίχους πραγματικούς και μη, στο "εγώ" μου, το "όλον" το μακρινο..

υγ: αν προλαβαίνεις μέχρι την Πρωτοχρονιά θα είμαι υπόχρεος..

nessun oggetto

but while a voice within me cries

Im sure someone may answer my call

and this bitter earth

may not be so bitter

after all