..higher than high.

"there's no twilight galaxy..."

Απο το τέλος λίγο πριν.
Απο την αρχή λίγο πριν.
Έρχονται πίσω σκέψεις μηνών.
Ξυπνούν επιθυμίες που περίμεναν.
Καιρό τώρα.
Αναμένω.
Το λάθος με την απόσταση είναι η ωραιοποίηση.
Το χείρον με το μηδέν είναι οτι αγγίζει το υπερβατικό..την ονειρία..
Με λιγότερο αναστατωμένο μυαλό δε γίνεται;..ξεκίνημα..
Κενό.
Μια αστάθεια σε προσπάθεια επαναπροσδιορισμού.
Έξω πέφτει μια ωραία βροχή και στα αυτιά μου ηχεί ένας στίχος "its in our nature..."
Όλα δέχονται μια πτώση.
Μα κυρίως ενοχλούμαι από τη δική μου την πτώση..
Που αποστασιοποιούμαι από το εγώ μου το "άγιον"...
Που δεν το φτάνω.
Που παίρνω αποστάσεις στο όνομα της πραγματικότητας..
Που αρνούμαι την τελειότητα..
Αυτή την καταραμένη λέξη που δεν υπάρχει.
Με ενοχλεί αυτή η σκέψη.
Μου κόβει την ανάσα.
Τους λόγους ιδίως.
Να ζω.
Όπως θέλω..


ps:..lower than deep.